تأملاتی بر باور توحید
 

تأملاتی بر باور توحید - جلسه چهارم

4116
 
 
 آیا برخی اعمالی که منسوب به شیعیان است مصداق شرک است؟
در ابتدا می بایست این نکته را متذکر شد که شرک در قلب آدمی مشخص می‌شود و بروز پیدا می‌کند و نمی‌توان کسی را بنا به رفتاری که مرتکب می‌شود متهم به شرک کرد. حال برای روشن شدن مبحث مطلب را به این صورت بیان می‌کنیم که مصادیقی مثل ساخت مقبره برای ائمه (علیهم السلام) و... را اگر به دلیل اینکه در صدر اسلام مرسوم نبوده است حرام الهی برشمریم به شرک دچار شده‌ایم، زیرا تعیین حلال و حرام فقط توسط خدا، پیامبر(صلی الله و علیه و آله و السلم) و ائمه (علیهم السلام) مشخص می‌گردد و نه شخص دیگری. از آن سو نیز اگر کسی در میان خود شیعیان به عنوان مثال شرط صحت و درستی زیارت قبور ائمه(علیهم السلام) را لمس ضریح ایشان بداند به طوری که اگر کسی موفق به این کار نشود فیضی از زیارت نصیبش نخواهد شد نیز دچار شرک شده است.
خطرناکترین نقاط برای اینکه آدمی به دام شرک بیافتد نیز همین مواقع است که در واقع آدمی از طرف خودش حکمی را صادر کند و بر اساس آن قضاوت نیز بکند. زیرا نه به او توانایی این کار داده شده است و نه او اجازه این کار را دارد.
به عنوان مثال احکامی که بدون دلیل در مورد اعمال و رفتار مربوط به مراسم عزاداری سید الشهدا(علیه السلام) و سایر ائمه(علیهم السلام) صادر می‌شود، مانند حرام و مکروه شمردن سیاه پوشیدن، عَلَم کِشی، سینه زنی، گریه کردن، و...، این اعمال را نه می‌توان گفت حرام است نه می‌توان گفت واجب است زیرا که تعیین این قبیل اعمال (واجب و حرام) با خداوند و فرستادگانش (پیامبر(صلی الله و علیه و آله و السلم)) و ائمه(علیهم السلام)) است و تخطی از این اصل آغاز شرک است.
می توان برخی از این اعمال و رفتار را به خاطر اینکه در محضر ائمه(علیهم السلام) صورت می‌گیرد از آن جهت که شأن آن بزرگواران نیست جایز ندانست ولی نمی‌توان فرد و یا افرادی را به خاطر عملی که برای آنها (ائمه(علیهم السلام)) انجام می‌دهند محکوم و سرزنش نمود و عمل آنها را زیر سؤال برد بلکه باید پیام آن بزرگواران را به آنها انتقال داد و نه چیز دیگر.
 
 

4