تأملاتی بر باور توحید
 

تأملاتی بر باور توحید - جلسه هفتم

3662
 
 
 در ارتباط با شبهاتی که مطرح می شود می بایست در ابتدا از فردی که سؤال و شبهه را مطرح می کند خواسته شود تا دلیل صحبت خود را مطرح کند. زیرا کسی که مدعی صحبتی می شود می بایست برای آن دلیل داشته باشد. در صورت دلیل آوردن قدم بعدی به این است که اگر دلیل او از جنس سور عمومی و یا سور صفر باشد با آوردن مثالی متناقض دلیل او را رد کنیم. به عنوان مثال اگر بگوید در در اسلام هیچ چیزی به غیر از خدا مقدس و قابل احترام نیست می بایست در پاسخ او این نکته را مطرح کرد که آیا به عنوان مثال برای قرآن احترام و تقدس قائل نیست؟ که اگر جوابش مثبت باشد در واقع عبارت پیشین خود را نقض کرده است.
حال ممکن است شبهه به این شکل مطرح شود که مثلاً شیعیان مواردی به غیر از خدا را مقدّس می دانند در حالی که تنها خداست که باید مقدس باشد و مورد احترام قرار گیرد. در پاسخ به چنین شبه ای می بایست این نکته را متذکر شد که شیعیان قصد دارند که نشان دهند موضوعاتی دیگر(مربوط به خدا، نه هر موضوع و شخصی) در کنار خدا وجود دارد که آنها نیز مقدّس هستند. 
اگر شخصی عمل و رفتار فرد و یا گروهی از شیعیان را به عنوان مصداق مطرح کرد و آن را دلیل مشرک بودن تمامی شیعیان بیان داشت می بایست در جواب این نکته را به او متذکر شد که این مصداق مربوط به عده یا افرادی می باشد و نه همه شیعیان؛ به عبارت دیگر می بایست مدافع عقیده بود نه مدافع افراد.
همچنین در ادامه مطلب قبل می بایست به این نکته توجه داشت که آن رفتار و عقایدی که در ارتباط با گروهی مطرح می شود را نه می توان تأیید کرد و نه می توان تکفیر نمود زیرا موضع ما نسبت به آن ناآگاهی و جهل است و بدین ترتیب نه در تأیید و نه در تکذیب آن قادر به ابراز نظر نیستیم.
حال ممکن است موضع فرد نسبت به یکسری عقاید و رفتارها به این صورت باشد که در انجام و یا ترک آنها موضع خاصی نداشته باشد؛ به عبارت دیگر نسبت به درستی آنها علمی ندارد، در چنین مواردی می بایست توجه داشت که به این عقاید و رفتارها متدین نشد و آنها را جزو اصول دین قرار نداد.
 

7