ویژگی های دشمنان اهل بیت علیهم السلام در قرآن
 

ویژگی های دشمنان اهل بیت علیهم السلام در قرآن - جلسه دوازدهم

960710
319
 
 
طرح یک سوال
ذیل مباحث ارائه شده در چند شب گذشته، سوالی پیش آمد مبنی بر اینکه اگر با ارتکاب رذایل اخلاقی انسان به دشمنان اهل بیت(علیهم السلام) نزدیک می شود و از خود ایشان دور می گردد و بالعکس با کسب فضایل به ریشه ی خوبی ها یعنی اهل بیت (علیهم السلام) قرب پیدا می کند، آدمی چه کاری باید انجام دهد تا متخلّق به فضایل اخلاقی گردد و از رذایل دور شود...؟
پاسخ به این سوال مباحث مفصلی را می طلبد ولی توجه به نکته ای که در ادامه بیان می شود، می تواند تا حدی راهگشا باشد.
 
خودفراموشی مشکل انسان در جامعه ی امروزی
در جامعه ی امروز که ادعا می کند دنیای ارتباط و اطلاعات است، یکی از مشکلاتی که برای انسان پدید آورده مسأله ی خودفراموشی است. در نگاه اول  آدمی تصور می کند که این جامعه ی اومانیستی برای انسان ارزش قائل است اما غافل از اینکه این تفکر انسان محور خودش آسیب زاست و به مرور همین انسان به فراموشی سپرده می شود... یعنی کم کم همه جا صحبت از اخلاق و انسانیت است ولی خود انسان و احترام گذاشتن به وی از یاد می رود.
در سالهای اخیر ایرادی که به شیعیان می گیرند این مسأله است که چرا دائم در دین اسلام گریه و مجالس روضه وجود دارد؟
نکته اینجاست این افرادی که به شیعه ایراد می گیرند حتی یکبار به زیارت حرم معصومین(علیهم السلام) مشرّف نشده اند یا مجلس روضه نرفته اند تا انسان بتواند برایشان توصیف کند که بعد از شرکت در این مراسم چه حال معنوی خوبی به او دست می دهد...
یعنی انتقال این ادراک و حس به فردی که چنین تجربه ای نداشته بسیار سخت است. باید توجه کرد که ممکن است به مرور آدمی به خودش شک کند که حس من معیوب است و خطا دارد و از ادراکش فاصله بگیرد.. درصورتیکه اگر کسی بعد از روضه حال خوبی کسب کرد باید به خود و حال معنوی اش احترام بگذارد و این حس را انکار نکند...
 
خردورزی و محاسبه ی نفس دستور خداوند به انسان 
خدای متعال انسان را به گونه ای خلق کرده که به خوبی می داند رفتار و گفتارش درست بوده است یا خیر؟! 
"وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا * فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا" (آیه 7 و 8 سوره شمس)
"بَلِ الْإِنْسانُ عَلى‌ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ" (آیه 14 سوره قیامت)
یعنی هرچقدر هم انسان خطاکار برای  مشاور یا دیگران کارهایش را توجیه کند، در دل خود به کرده هایش واقف است!
و اگر انسان از سرگرمی های دنیا دل بکند و  شب هنگام با خدایش خلوت کند واقعا می فهمد که درستی یا نادرستی اعمالش چگونه است..
لذا خدای متعال انسان را طوری نیافریده است که دائماً به تذکر های بیرونی نیاز داشته باشد؛ یعنی در شرع از همان سن تکلیف آدمی عاقل است و می فهمد...
با این دیدگاه اگر به کربلا از این زاویه نگریسته شود، معلوم می شود افراد سپاه مقابل سیدالشهدا(علیه السلام) انسان هایی هستند که خردورزی نمی کنند و عقل خود را به کار نمی بندند.
برای همین امام حسین (علیه السلام) به آنها می فرمایند که: «ان لَم يَكُن لَكُمْ دينٌ وَ كُنْتُمْ لا تَخافُونَ الُمَعادَ فَكُونُوا اَحْراراً في دُنْياكُمْ»...
یا خطاب قرآن به این افراد این است که" أَفَلاَ تَعْقِلُونَ" و این افراد مصداق آیه ی "صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لاَ يَعْقِلُونَ" هستند.
...در انتها باید گفت تا این گام برداشته نشود انسان نمی تواند قدم بعدی را بردارد و به صفات خوب اخلاقی آراسته شود. طبق دستور امام(علیه السلام) انسان هرشب باید با خدایش راز و نیاز کند ..خداوند بهترین قاضی را در وجود هرکسی قرار داده است و آن وجدان اوست.
 
 
 

فایل با کیفیت 64Kb

فایل با کیفیت 24Kb