ملائک و کربلای حسینی (علیه السلام)
 

ملائک و کربلای حسینی (علیه السلام) - شب اول

910825
2343
 
 
 با بررسی تاریخ در می یابیم که گاهی آدمی تمایل پیدا می کند به فرستاده ای از خدا ایمان بیاورد که دیگر نیست و از دنیا رفته است. دلیل این امر آن است که دیگر آن فرستاده حضور دنیایی ندارد و نمی تواند به فرد دستور و فرمانی بدهد و از سوی دیگر فرد نیز می تواند راجع به دستورات قبلی آن فرستاده نیز تحلیل و برداشت مطابق با خواست خود را ارائه دهد.
در زمان فعلی نیز آدمی می بایست مراقب باشد تا گرفتار چنین آفتی نشود. برای اینکه متوجه شویم که چنین باوری در ما وجود دارد یا نه کافی است در خود جستجو کنیم که انتظار ما نسبت به ظهور امام زمان(علیه السلام) چگونه است ؟ آیا اگر آن حضرت ظهور کند رفتار و یا عادتی در ما وجود دارد که با ایشان در تعارض باشد ؟ و اگر اینگونه باشد می بایست درون خود را اصلاح کنیم.
اگر دید ما نسبت به ظهور اینگونه باشد که در مقاطعی فقط آرزوی آن را داشته باشیم در واقع امام زمان را به عنوان امیر خود قبول نکرده ایم بلکه جایگاه او نزد ما به مانند یک وزیر است. (وزیر هر موقع که به او احتیاج باشد مراجعه می شود و دستورش لازم الاجرا نیست ولی امیر کسی که هر موقع که بخواهد به زیر دستانش مراجعه می کند و دستورش لازم الاجرا است).
بنابر این کسی منتظر واقعی است که پذیرای ظهور آن حضرت در زندگی و رفتار خودش باشد. به عبارت دیگر زندگیش طبق دستورات ایشان باشد.
در کربلا نیز این بحث و دیدگاه قابل رؤیت است. کوفیان در ابتدا با نامه خود به حضرت سید الشهدا(علیه السلام) او را به عنوان امیر به دیار خود دعوت کردند ولی در واقع بدین صورت نبود. زمانی که با تهدیدات و از دست دادن منافع دنیوی رو به رو شدند از دعوت خود برگشتند و آن حضرت را تنها گذاشتند.
همین رفتار در مورد قرآن و پیامبر(صلی الله علیه و آله) نیز صورت گرفت. نپذیرفتن ولایت و جانشینی امیرالمؤمنین(علیه السلام) بعد از پیامبر(صلی الله علیه و آله) و تفسیر به رأی قرآن مصادیق بارز آن هستند.
این نوع روش دین داری، دین داری از روی نفس است نه دین داری به دستور خدا. به عبارت دیگر این همان روشی است که شیطان به خاطر آن از درگاه الهی رانده شد زیرا که از دستور خدا پیروی نکرد و به خواست خویش عمل نمود. در روایتی آمده است که مَثَل پذیرفتن ولایت امیرالمؤمنین(علیه السلام) مَثَل سجده ملائکه بر انسان است و مَثَل نفاق مَثَل سرکشی شیطان از سجده بر انسان است.
دین واقعی نزد خدا، اسلام است یعنی تسلیم شدن در پیشگاه خدا و امام زمان(علیه السلام) یعنی همان ویژگی که یاران امام حسین(علیه السلام) داشتند و تسلیم محض آن حضرت بودند.
 

1