امام حسین (علیه السلام) در قرآن
 

امام حسین (علیه السلام) در قرآن - جلسه هشتم

1738
 
 
 • خداوند هیچگاه مجسم نمی شود ولی خدا می تواند جسمی و یا کسی را بیافریند که تنها بر اساس خواست او عمل کند (مانند وجود مقدس ائمه(علیهم السلام)).
کسی که فعلی جز آنچه که خواست خداوند است انجام نمی دهد در واقع وجودش از خود خالی شده است و تنها مشیت خداوند در درونش قرار دارد.
در روایات زمانی که از افعال پیامبر (صلی الله علیه و آله)، امیرالمؤمنین(علیه السلام) و سایر ائمه (علیهم السلام) تعبیر به فعل خداوند می شود از این روست که ایشان جز خواست خدا عملی مرتکب نمی شوند.
کلام خدا (قرآن) همیشه کلام خدا بوده و هست و از این رو می بایست توسط او (به وسیله فرستادگانش) تفسیر و تبیین شود.
قرآن همیشه حیات دارد و زنده است.
قرآن شکایت می کند از گروهی که قرآن را برداشتند ولی به صورت مهجور، و ریشه پیوند قرآن با خدا را بریدند.
امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) در تعلیم علم قرآن به ما بخل نمی ورزند بلکه این ما هستیم که گوش شنوا برای شنیدن به این علم را دارا نیستیم.
جهنم خدا قطعی و سوزاننده است و در آن خطایی نیست و به دستور امیرالمؤمنین(علیه السلام) می سوزاند و هدایت می شود.
گاهی اوقات گوشه ای از عذاب الهی در این دنیا ظاهر می شود(به مانند زلزله، سیل و ...) ولی آدمی هیچگاه به آنها از این منظر نگاه نمی کند.
با شهادت امام حسین (علیه السلام) مصیبتی بر خاندان نبوت و شیعیان ایشان نازل شد که تا ظهور حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه) باقی است و به دست ایشان برطرف خواهد گردید.
 

دانلود با کیفیت 24kps

دانلود با کیفیت 64kps