امام حسین (علیه السلام) در قرآن
 

امام حسین (علیه السلام) در قرآن - جلسه یازدهم

1380
 
 
عنایات و برکات خداوند در بعضی از موارد شامل خود فرد می شود و در بعضی دیگر شامل جامعه و مردم.
مورد عذاب واقع شدن جامعه و مردم به معنی سوختن خشک و تر با هم نیست، همانطور که نوح و پیروانش سوار بر کشتی شدند و سپس خداوند عذاب را بر سایرین نازل کرد.
عذاب الهی بلافاصله بعد از ارتکاب معصیت نازل نمی شود، بلکه همیشه به آدمی مهلت توبه و بازگشت داده می شود و اگر راه بازگشت را انتخاب نکرد و بر معصیت اصرار ورزید عذاب الهی نازل می گردد و دیگر امکان بازگشت وجود ندارد.
قرآن همیشه باب توبه را باز نگه می دارد و امر به استغفار و بازگشت می کند.
اگر خداوند بخشنده و مهربان نبود هیچگاه باب استغفار و بازگشت را به روی بندگانش باز نمی کرد.
فریب اصلی شیطان در هنگام اقدام به معصیت آن است که این تصور را به آدمی القا می کند که این مرتبه آخرین مرتبه است که این فعل را مرتکب می شود و بعد از این دیگر این عمل(معصیت) را ترک می کند.
آدمی اگر با امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) همراه باشد و از او جدا نشود هرگز فریب شیطان را نخواهد خورد.
بعد از ارتکاب معصیت این امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) است که آدمی را به استغفار دعوت می کند در حالی که شیطان آدمی را از استغفار و توبه ناامید می سازد.
ارتکاب و انجام معصیت بر اثر تأثیر عامل بیرونی هیچگاه  توجیه پذیر نیست، زیرا این خود انسان است که انجام یک عمل را انتخاب می کند نه کس دیگری.
در بیشتر موارد ریشه رسیدن به شقاوت و یا سعادت در زبان و گفتن یک کلام است.
 

دانلود با کیفیت 24kbps

دانلود با کیفیت 24kbps