امام حسین (علیه السلام) در قرآن
 

امام حسین (علیه السلام) در قرآن - جلسه دوازدهم

1419
 
 
1. آیا اتفاقاتی که برای ائمه هدی علیهم السلام می افتد، با توجه به این که از این حوادث آگاهند، نشانه جبر آنها است؟
2. آگاهی یا نا آگاهی ما از زمان مرگ، در آن تغییری ایجاد نمی کند. حال آیا ما ظرفیت این دانش را داریم و با این آگاهی بیش از حد خوشحال یا بی اندازه ناراحت و افسرده نمی شویم؟
3. اگر اجل مقدر به کسی اعلام شود، جبری در کار نیست، بلکه علمی است که بخشی از آن بر انسان آشکار شده است. لذا حرکت امام حسین علیه السلام به فرض آن که کسی از چیزی خبری نداشته باشد از دید عقلی قابل توجیه است.
4. دقت کنیم که خدا یک شتر را آیه ی خود قرار می دهد و به مردم امر می فرماید که آن را اذیت نکنند. در سه جا حضرات به این ناقه اشاره فرموده اند؛ از جمله در کربلا حضرت علیه السلام فرمودند خدایا فرزند من از ناقه ی صالح کمتر نیست.
5. بلا تشبیه، تفاوت در این است که مردم امر شده اند به اهل بیت علیهم السلام مودت داشته باشند، ولی قرار بود ناقه را فقط آزار ندهند.
6. همان گونه که بر اصحاب حضرت علیه السلام پرده کنار رفت، بر لشکر مقابل نیز بارها پرده کنار رفته بود و همه می‌دانستند چه داشتند می کردند.
7. یزید ملعون پیش امام سجاد علیه السلام می آید که آیا می توانم توبه کنم. معلوم است پیش امام آمده ای پس می شود. اگر جای دیگری رفته بودی نمی شد.
8. قوم هود علی نبینا و آله و علیه السلام، مصادیق عذاب را می دیدند و قبول نمی کردند. اینان آیات خدا را تکذیب می کردند. البته آیات خدا عجز ندارد و تأثیرش حتمی است.
9. حضرت زینب به عمر سعد می گویند، وای بر تو ای عمر، ایستاده ای و حسین علیه السلام را می کشند؟ اشک بر صورت نحس او جاری شد. چگونه می توان پذیرفت که حجت بر آن ها تمام نشده باشد؟ 
 

دانلود با کیفیت 24kbps